You can lead a horse to water…

10099026806_d1f759058f

Wat nou, als wie je mag coachen dat niet wil?

Wat heb je dan aan Verbindend Communiceren?

De coaches in de les, ondersteunen jonge zorgprofessionals. Hun coaching is verplicht: en dat schuurt zo nu en dan merk ik aan de gespitste oren. Niet elke jonge verpleegkundige haakt gretig aan.

Tja, wat heb je dan aan een model dat eerlijk spreken en open luisteren als basis heeft? Grondlegger Rosenberg, is helder: We can never make anyone do anything against their will without enormous consequences

Net nog, merk ik zelf hoe waar die woorden zijn. Stofzuigen afdwingen blijkt geen recept voor soepele toekomstige behulpzaamheid. Het moeten blokkeert hier vinnig het willen.

Maar even los van het thema verplichten: wat heb je aan eerlijk spreken en open luisteren, wanneer iemand een aanbod tot coaching niet wil? Vooral wat aan dat laatste.

Luisteren zonder te oordelen of een oordeel te willen horen. Wegblijven bij je mening dus.

En dat die mening er altijd is, hebben de deelnemers aan deze workshop net ervaren. Dikke kans dat een coach-weigeraar zorgt voor gedachten als: gevalletje weerstand, wat goed dat ze haar grens aan geeft, o jee: ze wil mij niet als coach, wedden dat het me lukt om je toch mee te laten doen, hoezo heb jij geen coaching nodig…

Laat ze komen maar vooral ook weer gaan die gedachten. En eindig bij de kale constatering: deze kandidaat heeft geen behoefte aan de coaching van dit programma. Dat geeft wat ruimte.

Stap daarna behendig over de valkuil van de wens tot begrijpen. Dat staat verbinding in de weg. Het zet de ander aan het denken. Met een beetje pech voelt het als een aanval met ditto reactie. Maar vooral: willen begrijpen gaat over jezelf. Jij wil die weigering snappen. Het verkleint de ruimte.

Blijf gewoon bij dat open luisteren. Haak aan op het hier en nu. Bijvoorbeeld met: Hoe voelt het om te zeggen dat je geen behoefte hebt aan deze coaching? Als je gokt dat dat okay is, help daar dan wat bij. Ga af op wat je ziet en merkt: Opgelucht? Ongemakkelijk?

En omdat nee zeggen tegen het één, vaak een wat onhandige manier is om ja te zeggen tegen iets anders, kan je polsen wat dat is. . Welke behoefte(n) vervult het om nee tegen dit aanbod te zeggen? Wie weet wat hier speelt. Verlangen naar rust, ontspanning, ruimte, vrijheid, autonomie, vertrouwen?

De kunst is wat geduld. Niet te veel zeggen. Met af en toe een fijne gesloten vraag: Heeft het te maken met vertrouwen? Zodat je kunt uitkomen op: Het aanbod voor deze coaching geeft je een …. gevoel omdat het botst met je behoefte aan…? En laat jou mening daarover even links liggen.

Misschien is er dan ook ruimte om te vragen welke stap je gesprekspartner wil zetten om die behoefte aan …in te vullen. 

Voilà wat je in zo’n situatie kan met dit model.

En verder. Ach:

Wanneer de leerling er klaar voor is, verschijnt de leraar op zijn pad.

Lao Tse

Ook klaar voor zo’n les? Dan ben ik graag de leraar die op je pad komt. 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *