Wat te doen als je bevlogenheid de ander afschrikt.

Een pleidooi voor draagbare passie

Hoeveel kuub, vraagt de man in de loods in Eindhoven. We kijken hem vragend aan. Hoeveel kuub moet ‘ie verwarmen? Hoofdschuddend kijkt hij naar de stadsbewoners die zonder deze basic kennis een houtkachel komen aanschaffen. Van dit merk nog wel. Als we na wat gokken een getal op de toonbank leggen, laat hij ons een exemplaar zien. Dan heeft u aan deze genoeg.

Ongebreideld je passie delen. Is dat net zo iets als niet weten hoeveel kuub je kachel moet verwarmen? vraag ik me jaren later af. Het is een scène in de winkel van een bevlogen Rotterdamse breipionier die me dat doet denken.

Zijn dit alle kleuren groen die je hebt, hoor ik een klant in haar breiwalhalla vragen. De breipionierster trakteert haar klant op een pleidooi over het bewust beperkte aanbod. Over de zegeningen van het beperken van keuzes. Achter haar aanbod zit een stevige gedachte. 

Oh zo herkenbaar. Voor wie luisteren als werk heeft, steek ik ook verrassend vaak spontaan van wal. Tast ik vermoed ik ook wel eens onvoldoende af of de ander nog steeds kan  luisteren naar wat ik zo graag deel.

Hoe heerlijk om een keer vanaf de zijlijn aan het gezicht van de verraste klant te zien dat groot enthousiasme ook wat kan afschrikken. Die komt gewoon voor dat zachtgroene, aaibare bolletje, gok ik. 

Dit is geen pleidooi om bevlogenheid te verstoppen onder de toonbank. Meer om het wat meer op de waakvlam te zetten. Klaar om te open te draaien als er vraag naar is.

Maar vooral een pleidooi voor bevlogen professionals om te leren hoeveel kuub je in elke situatie nu eigenlijk te verwarmen hebt.  

Moeilijk? Ik zou zeggen: leer van de kachelverkoper uit Eindhoven.

En dat breiwalhalla? Ja, wol. Rotterdam. Aanrader.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *