Waardering uitspreken: smeedt dit jaar een stevige band met je Kerstspeech.

“We willen graag een les in het uitspreken van waardering”.

“Tuurlijk”, zeg ik. Waardering kan niet hoog genoeg op de agenda staan. Echte waardering dan. Het doet goed. Bewezen zelfs. Al heb ik dat soort bewijs nooit nodig.

“Wat een geweldig geluid”, zegt ze een paar weken later. Ze glimt. Ze weet uit ervaring hoe deze waardering doorwerkt. En ze ziet en hoort het nu om zich heen gebeuren. Prettig, rustig geroezemoes. Een lange lach op gezichten. Een ander geluid dan tijdens de opwarmer die ochtend. Ongefilterd een compliment uitdelen aan een collega geeft meer de energie van snelle koolhydraten.

In de oefening die de groep nu doet, is dat snelle compliment slechts de opmaat voor het echte werk. Het tikken tegen het glas om de aandacht te vragen voor de speech. Dat wat wordt gewaardeerd in de collega leidt nu tot introspectie.

Niets mis met “wat-maak-jij-toch-fantastische-roosters”. Maar het zal niet als weergaloze waardering de boeken in te gaan. Want hoe leuk het ook even klinkt, het is een oordeel. Met een levensgrote kans op offensieve of defensieve reacties. Hoezo fantastisch…

Echte waardering: dat vraagt om aandacht voor twee zaken. Het eerste is dat helder is waarvoor je nu eigenlijk bedankt.  Dat is de helft van het werk. Als ik hoor dat je met ieders wensen rekening houdt en dat je met iedereen spreekt om tot een eerlijk rooster te komen … is toch een laagje helderder.

Als je niet weet waarvoor je nu eigenlijk bedankt, doe het dan niet. Als je bedankje zo groot is dat niemand zich erin herkend: schrap het dan maar uit je speech. Wat hebben jullie fantastisch werk geleverd, herhalen je teamleden thuis niet geraakt aan de keukentafel.

Het tweede is dat je verteld wat het je persoonlijk doet. Wie echt bedankt legt zijn kaarten op tafel. Letterlijk in deze training: want de groep werkt met een kaartendoos. Welk woord beschrijft het beste het gevoel dat die actie van die collega geeft? Welke woorden zeggen het best waarom het nu juist dat gevoel geeft?  Want blij zijn met een rooster kan vele redenen hebben.

Waardeer je dat de collega rekening houdt met privéwensen? Dat moeite wordt gedaan om een eerlijk rooster te maken? Dat de collega naar iedereen luistert?

Niets staat daarna nog het delen van deze waardering in de weg. Op tafel te leggen wat het jou doet. Met daarna een stilte.

Stilte die de waardering ruimte geeft om te landen.

En rustig te wachten op wat het brengt.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *