Schiet nooit meer zomaar iemand te hulp

Achtergrond gras nieuwsbrief

Ik zie haar nog naar voren snellen. Zakdoek in de hand. De arm in gedachten al om de schouder van de medecursist met tranen. Een warm, vriendelijk gezicht. Vol mededogen. Verder herinner ik me niet veel van die scène. Ik gun iedereen privacy op lastige momenten.

Meestal komt en gaat zo’n moment tijdens een training. Maar dit muisje krijgt een staart. Is dit hoe we gaan werken in deze groep? Want dan ga ik nu mijn koffer pakken. Een strijdlustige deelnemer vindt het iets om even bij stil te staan.

Iedereen spitst de oren. De trainer pakt de handschoen op en vraagt de hoofdrolspelers om de scène van commentaar te voorzien.

Ik schrok van die onverwachte troost. De tranen zaten me helemaal niet in de weg. Ik was juist trots dat ik mijn verhaal toch deed. Het overrompelde me. Maakte dat ik me kleiner voelde worden. Alsof die tranen niet oké waren. Ik had het liever niet gehad.

De cursist met de schouder en de zakdoek, slikt hoorbaar. Het is heel lang stil. En pakt er dan één voor zichzelf. Het was een reflex. Hoe vaak doe je dat niet als maatschappelijk werker?

De groep is doodstil: een groot Aha-moment verstoor je niet. Want deze goed bedoelende hulpverlener merken we, is in een klap van deze reflex af. En wij en passant ook.

Wat heb je nu nodig? Wil je wel troost? Dat is de tussenstap die hier niet is gezet. De check of de ander wel nodig heeft wat jij wilt bieden.

Zonneklaar voor ons sinds die ochtend, waarom die check er alles toe doet.

Meer? Check de blogs onder de titel Luisterbasis: Communicatie die wèl werkt.

Comments

  1. says

    Ook veel van dat moment geleerd Odette. Ik neem aan dat je het over de training had waar ik ook bij was. Ik geef daardoor nu ook veel meer ruimte aan tranen en verdriet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *