Vergaderen alsof je repeteert met een koor?

11_07_001673

Koorgewoonten die oh zo nuttig zijn voor de online vergaderaar

Al drie jaar zing ik bij de lage alten van het Luxor Musical Koor. Nou ja, bijna drie jaar: Corona stopt ook koren. Net als je De Dertiger Jaren van Annie MG Schmidt in de vingers hebt.

Koorgewoonten zo ontdek ik daar, zijn eigenlijk ideale vergadergewoonten.  Zo nuttig, dat ik er een paar op een rij zet. Juist nu. Als remedie tegen de online-vergadermoeheid.

De ploeterende conference caller heeft al wat aan de gewoonte om in te zingen. Een beetje koor warmt even op. Staand. Voor de souplesse van de stem en om echt te landen, horen wij van onze dirigent. Dat inzingen geeft ons focus en na een lekkere inzinger vooral ook zin.

Online callend opwarmen doe je ook met je stem. Dertig seconden per deelnemer is al genoeg. In die tijd kan iedereen zeggen wat ‘ie nodig heeft om na de call met resultaat en plezier weer uit te loggen. Direct helder waarom iedereen inbelt. Direct focus op de agenda. Direct structuur: want die 30 seconden is echt de max.

Een dirigent geeft daarna precies aan wat hij wil repeteren. Welke stem hij wil horen. Bladzijde 3, maat 37, de bassen. Onderbreekt tot de klank naar wens is. Mixt: nu de sopranen en de bassen. Nu de alten en de mezzo’s.

Een gewoonte waar de online-voorzitter enorm zijn voordeel me kan doen. Geef precies aan wat het onderwerp is. En geef elk teamlid een stemsoort, so to speak. Dus niet: wat vind jij Odette? Maar : graag jouw inbreng op onderwerp x vanuit je expertise en ervaring als y bijvoorbeeld. Mijn dirigent ziet mij alleen als lage alt. Wat mij verder Odette maakt, is voor in de pauze.

Koorleden houden zich aan hun partij en opdracht. Om nog maar iets van nut voor de online vergaderaars te noemen. Ze zingen als de dirigent dat vraagt. Alleen maar 11? Dan geen intro en ook niet stiekem maat 12 ook al klinkt die nog zo lekker.  Vergaderen als in een koorrepetitie betekent dus geen inleidingen of zijpaden bij een bijdrage. Aftikken als het toch gebeurd. Want het is ruis. Weg focus.

Daarnaast luisteren koorleden als anderen aan de beurt zijn. Reken maar dat je beter zingt, als je weet dat de rest aandachtig luistert. Die kwaliteit van luisteren is in een koor zelfs even belangrijk als de kwaliteit van zingen. Een koor dat zwijgt omdat een solist aan bod is, staat niet simpelweg stil. Dat draagt de solist naar iets moois.

De online-voorzitter die daar zijn voordeel mee doet, weet aandachtig luisteren te stimuleren.  Merkt wanneer het verslapt. En dirigeert zo dat er een mooie afwisseling is van aandachtig luisteren, ontspannen en spreken. Een halve avond naar de mezzo’s luisteren, houdt de rest van zelfs het beste koor niet vol.

En die pakt ook de winst van nuttige stilte.  Als ons koor een stuk gezongen heeft, houdt het de aandacht vast totdat de dirigent aangeeft dat het klaar is. Dat is soms aardig wat seconden nadat de laatste noot gezongen is. Laat de bijdrage landen. Aankomen. En geef pas daarna ruimte voor reactie.

Over afronden kan mijn koor de online vergaderaar niet veel leren. De metro moet gehaald. We hebben haast. Tijdens het stapelen van de stoelen roepen we bedankt en snellen we weg. Zonde. Een bijeenkomst afronden vraagt om afremmen voordat de aandacht weg is. Zodat iedereen kort kan aangeven welke behoefte de bijeenkomst heeft vervuld. Tien seconden per deelnemer is genoeg.

Valt er meer te leren van een koor?  Vooral dit: er gebeurt iets bij een repetitie als dirigent en koor hun rol pakken. Het geeft bruis.

Met dank aan iedereen die bijdraagt of meedoet met het Luxor Musical Koor.

This photo was found in the Archives of Digital Commonwealth. Massachusetts Collections Online  Boston Public Library. Copyright is held by the photograher Spencer Grant. Efforts to find a contact address to ask permission to use this photo failed. If you have contact information: else let me know.

 

You can lead a horse to water…

10099026806_d1f759058f

Wat nou, als wie je mag coachen dat niet wil?

Wat heb je dan aan Verbindend Communiceren?

De coaches in de les, ondersteunen jonge zorgprofessionals. Hun coaching is verplicht: en dat schuurt zo nu en dan merk ik aan de gespitste oren. Niet elke jonge verpleegkundige haakt gretig aan.

Tja, wat heb je dan aan een model dat eerlijk spreken en open luisteren als basis heeft? Grondlegger Rosenberg, is helder: We can never make anyone do anything against their will without enormous consequences[Wil je meer lezen? …]

Waardering uitspreken: smeedt dit jaar een stevige band met je Kerstspeech.

“We willen graag een les in het uitspreken van waardering”.

“Tuurlijk”, zeg ik. Waardering kan niet hoog genoeg op de agenda staan. Echte waardering dan. Het doet goed. Bewezen zelfs. Al heb ik dat soort bewijs nooit nodig.

“Wat een geweldig geluid”, zegt ze een paar weken later. Ze glimt. Ze weet uit ervaring hoe deze waardering doorwerkt. En ze ziet en hoort het nu om zich heen gebeuren. Prettig, rustig geroezemoes. Een lange lach op gezichten. Een ander geluid dan tijdens de opwarmer die ochtend. Ongefilterd een compliment uitdelen aan een collega geeft meer de energie van snelle koolhydraten.

In de oefening die de groep nu doet, is dat snelle compliment slechts de opmaat voor het echte werk. Het tikken tegen het glas om de aandacht te vragen voor de speech. Dat wat wordt gewaardeerd in de collega leidt nu tot introspectie. [Wil je meer lezen? …]

WAIT.

Gouden Eieren Voor Soepel samenwerken

Hoe slimmer wachten voor je spreekt, ervoor zorgt dat je beter gehoord wordt.

Menig overleg frist flink op van open luisteren en eerlijk spreken. Mijn blogs steunen de worstelende luisteraar en onhandige spreker al jaren. Hoe te wachten voor je spreekt, is wederom voor hen.

Wie wel eens in een overlegje zit, doet het. Wachten tot dat gaatje valt waarin je snel je mening plugt. Je zit klaar als een teckel bij een muizenhol: de neus vol in dat gat. Die brainwave  die de opmerking van je collega oproept, is immers het Ei van Colombus.  [Wil je meer lezen? …]

Hoe maak je iemand weerbaarder?

Stokoude inzichten voor begeleiders van jonge zorgprofessionals.

De vraag komt op in een gesprek over uitval van jonge verpleegkundigen. De late afvallers. De studenten die stoppen in hun derde of vierde jaar of vlak na hun diplomering. Weerbaarheid is daarbij een groot thema, vertelt ze. Een tekort aan weerbaarheid wel te verstaan. Om kunnen gaan met wat er op hun pad komt. Hoe help je ze die te vergroten? Daar is ze mee bezig.  [Wil je meer lezen? …]

Wat te doen als je bevlogenheid de ander afschrikt.

Een pleidooi voor draagbare passie

Hoeveel kuub, vraagt de man in de loods in Eindhoven. We kijken hem vragend aan. Hoeveel kuub moet ‘ie verwarmen? Hoofdschuddend kijkt hij naar de stadsbewoners die zonder deze basic kennis een houtkachel komen aanschaffen. Van dit merk nog wel. Als we na wat gokken een getal op de toonbank leggen, laat hij ons een exemplaar zien. Dan heeft u aan deze genoeg.

Ongebreideld je passie delen. Is dat net zo iets als niet weten hoeveel kuub je kachel moet verwarmen? vraag ik me jaren later af. Het is een scène in de winkel van een bevlogen Rotterdamse breipionier die me dat doet denken. [Wil je meer lezen? …]

Bruisender intervisie door iedereen twee minuten te geven.

Wat gaan we doen vandaagLang leve de stopwatch als je van elkaar wil leren in de zorg

You have got an hour. Met een ferme dreun draait ze de zandloper op haar bureau om.  Ze, is Madelyn Murray O’Hair, de vrouw die het verplichte bidden op Amerikaanse scholen wist af te schaffen. Maar meer dan over die strijd, leer ik die middag vooral iets over de winst van inperken. Die zandloper blijkt reuze nuttig.

Dertig jaar later zet ik zelf een moderne zandloper op tafel. De seconden wegtikkende timer op mijn telefoon kwak ik weliswaar niet met zo’n mooie dreun op tafel. Maar toch.

Ik zie aan de blikken van het team dat ze even schrikken. Want in deze training om hun intervisie meer bruis en resultaat te geven, krijgt wie spreekt twee minuten. Voor de een is zelfs dat te lang. De ander vreest juist de confrontatie met de klok. [Wil je meer lezen? …]

Over de kunst van het aandachtig luisteren.

Sparren

Hulpmiddelen voor de beginnende luisteraar.

Hij zit met de handen in het korte bruine haar. Tussen ons in ligt een stuk papier met daarop een nogal basic poppetje getekend. Zonder woorden geef ik daarop steeds aan wat het gesprek met me doet. Voor de goede orde: we oefenen luisteren. Ontdekken wat er speelt bij de ander, is de missie.

Goedlachs doet hij zijn stinkende best. Stelt zorgvuldige vragen. Hij wil echt begrijpen wat het geven van de training mij doet. Het begin geeft een lekker capabel gevoel. Na één vraag ligt al op tafel dat het mij blij en een tikje eenzaam doet voelen. [Wil je meer lezen? …]